Z nauczania Ojca Świętego Benedykta XVI:
Ku dorosłości

Czy jestem katolikiem? Czym mógłbym się kierować, aby właściwie odpowiedzieć na to pytanie?  Z pewnością jestem katolikiem, jeśli czczę Biskupa Rzymu, zwanego papieżem, jako Zastępcę Głowy Kościoła, czyli Jezusa. Tym się wyróżniamy na tle wszystkich Jego uczniów. To dany nam przez Boga Ojciec w wierze. Jego zadaniem jest utwierdzać nas, czyli przyjmując jego pomoc możemy być spokojni, że nasze życie duchowe będzie się rozwijało. Wczytajmy się zatem przez chwilę w słowa, które wypowiedział pod koniec maja br.:
“Coraz ważniejsze jest zatem budowanie życia i relacji społecznych na mocnej skale Słowa Bożego, dając się prowadzić nauczaniu Kościoła. Pan jest z nami, działa mocą swego Ducha. Wzywa nas, byśmy wzrastali w zaufaniu i zawierzeniu Jego woli, w wierności naszemu powołaniu i w wysiłku stawania się dorosłymi w wierze, nadziei i miłości. Dorosłym według Ewangelii nie jest ten, kto nikomu nie podlega i nikogo nie potrzebuje. Dorosłym, czyli dojrzałym i odpowiedzialnym, może być tylko ten, kto staje się małym, pokornym i sługą wobec Boga, nie idąc po prostu za powiewami czasu. Konieczne jest zatem kształtowanie sumienia w świetle Słowa Bożego, dając im stałość i prawdziwą dojrzałość. Ze Słowa Bożego czerpie sens i wsparcie każdy projekt kościelny i ludzki, również gdy chodzi o budowanie miasta ziemskiego (por. Ps 127, 1).” (Benedykt XVI do członków włoskiej Odnowy w Duchu Świętym zgromadzonych na placu św. Piotra z okazji 40-lecia życia i działalności, 26.05.2012)
Papież porusza w powyższych słowach ważną kwestię kształtowania sumień. Wielu żyjących pośród nas postrzega sumienie jako gotowy twór działający samoistnie w nas. Tak myśląc często mylimy sumienie z emocjami, które budzą się w nas wobec naszych planów lub już dokonanych czynów, albo nawet samych myśli. Jeśli tym jest głos sumienia, to jaki jest sens wysiłku, aby je kształtować? Otóż sumienie jest darem Boga, który trzeba przyjąć i formować. Na kształt sumienia wpływają niestety też błędne wybory, myśli i czyny, albo zwyczajnie brak rozumnego działania. Możemy mieć wówczas sumienie błędne lub zagłuszone. Wiernie kierujemy się sumieniem, a tu się okazuje, że życie przynosi mizerne owoce, a nawet stajemy się coraz bardziej nerwowi lub sfrustrowani. A przecież, jak mówił Benedykt XVI, bez dobrze ukształtowanych sumień nie możemy mówić ani o dojrzałości ludzi, ani o możliwości budowania zdrowych społeczeństw. Znów okazuje się, że pracą nad sobą możemy zmieniać świat i jest to jedyna droga. Wiedzie ona przez osobiste i wspólne z braćmi rozważanie Słowa Bożego, czyli samego Jezusa, żywego i obecnego w naszym życiu. Jego naukę wyjaśnia nam i pogłębia Duch Święty przez Kościół, który bazuje w swoim nauczaniu szczególnie Pismem św., Liturgią oraz nauką Ojców i Doktorów Kościoła. Czy zatem nie powinniśmy nieco zreorganizować naszego życia, żeby znalazł się czas na pracę nad sumieniem przez otwieranie się na światło Pana?
Przypomnijmy sobie jeszcze ostatnie z przytoczonych słów Ojca Świętego: “Ze Słowa Bożego czerpie sens i wsparcie każdy projekt kościelny i ludzki, również gdy chodzi o budowanie miasta ziemskiego”. Chcemy i musimy planować nasze osobiste życie, a także rodzinne i polityczne (gr. polis – idea miasta zorganizowanego samodzielnie przez społeczność, za którą każdy bierze odpowiedzialność). Czy w tych ważnych wyborach, poszczególnych decyzjach kierujemy się wskazaniami Jezusa? A może już daliśmy sobie wmówić, że Bóg nie zna się na sprawach ludzkich i dla świętego spokoju trzeba rozdzielić wiarę od życia codziennego. Tak, najlepiej zarezerwować Bogu po pięć minut rano i wieczorem, a jeśli będzie czas i rodzina nas nie odwiedzi, to jeszcze damy mu godzinę w niedziele. Oby tylko ksiądz nas długo nie trzymał w kościele. Adoracja? Po co mam siedzieć i myśleć przed Jezusem w pustym kościele? Za to nie płacą, a dom się sam nie wysprząta i obiad nie ugotuje. 
A ja wolę właśnie taką wizję dorosłości, o jakiej uczy nas Benedykt XVI i ruszam do kolejnego etapu formacji sumień, mojego i tych, którzy o pomoc się zwrócą. Zapraszam do współpracy. Niech kształtuje się w nas Nowy Człowiek.
ks. Robert